آلودگي هوا، ۳۰۰ برابر خطرناكتر از دود سيگار
راديكالهاي آزاد پايدار، يكي از آلايندههاي تازه كشف شده است كه ميتواند اثري مشابه دود سيگار داشته باشد.
به گزارش ساينس ديلي، محققان به تازگي دريافتهاند اثر گروهي از آلايندههاي هوا كه قبلا شناخته نشده بودند، بهطور قابل ملاحظهاي شبيه به مواد مضر موجود در تنباكوي سيگار است.
اين يافته جديد كه در دويستوسيوششمين همايش ملي انجمن مواد شيميايي آمريكا ارائه شده نشان داده كه استنشاق اين مواد آلاينده ميتواند فرد را روزانه در معرض چيزي حدود ۳۰۰ برابر بيشتراز راديكالهاي آزاد موجود در يك سيگار قرار دهد.
اين كشف ميتواند راز اين قضيه را توجيه كند كه چرا غيرسيگاريها هم دچار بيماريهاي وابسته به تنباكو مانند سرطان ريه ميشوند؛ با وجود اينكه سيگار اصليترين عامل ايجاد سرطان ريه شناخته شده است.
از مدتها قبل راجع به اثر زيانبار راديكالهاي آزاد موجود در دود سيگار، مسائلي روشن شده بود اما براساس اين تحقيق تازه دانشمندان متوجه شدند كه راديكالهاي آزادي مشابه آنچه در سيگار هست را ميتوان در ذرات ريز هوا هم پيدا كرد كه ميتوانند عامل بسياري از شرايط مرگ آور باشند؛
بهعبارتي ميتوان نتيجه گرفت كه سرطان ريه – در افراد سيگاري و غيرسيگاري- به اين راديكالهاي آزاد مربوط ميشود.
دانشمندان مدتهاست كه ميدانند راديكالهاي آزاد در اتمسفر وجود دارند. اين اتمها، مولكولها و ذرات مولكولي بسيار فعال بوده و سلولهاي بدن را نابود ميكنند.
اين راديكالهاي آزاد در زمان سوختن مواد سوختي يا طي فرايند فوتوشيميايي مانند شكل گيري لايه ازن بهوجود ميآيند. بيشتر راديكالهاي آزادي كه قبلا شناخته شده بودند، مانند گازها، در كمتر از يك ثانيه وجود داشته و سپس ناپديد ميشوند.
بر خلاف راديكالهاي آزاد ناپايدار، اين مولكولهاي تازه كشف شده- كه به آن نام راديكال آزاد پايدار يا PFRs دادهاند- روي ذرات معلق در هوا در ابعاد نانوذرات و ذرات ريز ديگر تشكيل ميشوند.
محققان معتقدند ذراتي كه در آنها فلزي مانند مس و آهن وجود داشته باشد؛ پايدار ترند. برخلاف ساير راديكالهاي آزاد موجود در هوا، اين راديكالهاي آزاد پايدار ميتوانند مدتي در هوا باقيمانده و مسافتي طولاني را طي كنند.
متأسفانه فرو بردن اين راديكالهاي پايدار به ريه برخلاف نوع گذراي آن خيلي هم راحت است. دكتر اچ-باري دلينجر سرپرست محققان شيمي محيطي دانشگاه ايالت لوييزيانا در بيتون روژ ميگويد: «براي استنشاق راديكالهاي آزاد ناپايدار در مرحله گازيشكل بايد در مكانهاي خاصي قرار بگيريد.
مثلا كنار يك خيابان ايستاده باشيد، وقتي كه يك اتومبيل از آن ميگذرد. اما از آنجا كه راديكالهاي آزاد پايدار، به اندازه نامحدود و نامشخصي در ذرات ريز هوا باقي ميمانند، هيچگاه نخواهيم توانست از شرشان خلاص شويم.»
وقتي اين ذرات از راه تنفس وارد بدن شود، جذب ريه و ساير بافتهاشده و باعث تخريب دي-ان-آ و ساير بخشهاي سلول ميشوند.
ممكن است سيگاريها از شنيدن اين خبر خوشحال بشوند و با خود بگويند حالا كه مواد مضري مشابه سيگار در هوايي كه نفس ميكشيم وجود دارد، پس ميتوانيم هر قدر دلمان بخواهد سيگار بكشيم؛ بدون اينكه تقصيري متوجه سيگار باشد.
اين خيالي بيش نيست. محققان تاكيد ميكنند هر زمان كه سيگاري روشن كنيد، دو برابر راديكال آزاد پايدار وارد ريه خود ميكنيد، مقداري كه در هواست و به ناچار وارد ريه ميشود به اضافه مقداري كه در دود سيگار وجود دارد و شما در عرض 5 دقيقه – يعني تا وقتي سيگارتان ته بكشد- وارد ريه ميكنيد.
در ضمن محققان دانشگاه تگزاس و مركز سرطان هوستون دريافتهاند بيماران مبتلا به سرطان ريه، اگر در عمر خود هيچگاه سيگار نكشيده باشند، بهتر به شيميدرماني جواب داده و طي درمان كمتر دچار عود ميشوند. حالا باز هم بگوييد هوا كه آلوده هست، سيگار هم رويش!
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و هفتم بهمن ۱۳۹۰ ساعت 14:57 توسط شفیعی-غلامی
|
